س : نامهء آيت‌اللَّه ميلانى به جناب عالى چه بود ؟ ج : نامهء مرحوم آيت‌اللَّه ميلانى در جواب حقير هم جنبهء تاريخى دارد و به وضوح نظريه ايشان را در علّت عدم مسافرت به قم ولو به صورت موقت ، نشان مىدهد . متن نامه چنين بود : قم‌بسم‌اللَّه تعالى شأنه جناب مستطاب عمادالاعلام غياث الاسلام آقاى حاج سيد هادى خسروشاهى دامت ايّامه الشريفة تسليم و تحيّت وافر تقديم داشته به انواع دعوات يادآورم . مرقوم شريف زيارت شد . عاطفهء جميله به تشكّرگويى رسانيد . راجع به آن‌چه مرقوم داشته‌ايد از وضع موجود قم ، از هر جهت متأثرم مىدارد و بر افسردگيم مىافزايد . ولى آن‌چه لازم است متذكّر شوم اين است كه خود آقايان فضلاء و محترمين حوزه بايد در صدد اصلاح امور خود برآمده و فكر كنند ديگرى وجود ندارد تا منتظر اقدام او شوند و با تشكيل مجلس شور و مشورت و اتّخاذ يك راه حل صحيح كه ضمناً اقرب طرق براى رسيدن به مطلوب نيز باشد ، اختلافات را بر طرف و زمينهء تفهيم و تفاهم را فراهم كنند . حقير هم بنا به تشخيص وظيفهء حتمى اقداماتى نموده و پيام‌هايى كتباً و شفاهاً داده‌ام حتى به اشخاصى گفته‌ام با آقايان تماس گرفته و آنها را از نتايج سوء اين موضوع برحذر دارند و آن‌چه فعلًا به نظر مىرسد ممكن است آمدن حقير به قم و العياذ باللَّه از جهاتى به صلاح حوزه بلكه اسلام و مسلمين نباشد و جدّاً